Een nieuw begin - Amar Abdul

Amar Abdul (18) is geboren in Syrië. Tot haar veertiende ging ze daar naar school. Toen de oorlog uitbrak, werd het steeds lastiger voor haar en haar familie om een normaal leven te leiden. In 2015 vluchtte het gezin naar Nederland. In Rotterdam bouwt ze nu hard aan haar nieuwe toekomst.

“Mijn ouders waren vrij makkelijk. Als ik geen hoofddoek om wilde, dan hoefde dat niet. Helaas dacht niet iedereen in Syrië er zo over. Op een dag zag iemand me naar school lopen zonder hoofddoek. Kort daarop werd mijn vader opgepakt. Een week lang hoorden we niks en hadden we geen idee waar hij was. Daarna werd alles anders. Hij kon zijn beroep als houthandelaar niet meer uitoefenen en ik kon niet zomaar meer alleen naar school lopen.”

“In Rotterdam is alles anders. Zo veel verschillende culturen door elkaar had ik nog nooit gezien. Maar wel heel leuk. We zijn een totaal nieuw leven begonnen waarin alles kan. Ik kan hier gewoon naar school zijn wie ik wil zijn, studeren én werken bij het Kruidvat achter de kassa. Want dat was in Syrië echt not done. Wij komen uit een gegoede familie. En als je dan als meisje een bijbaan hebt, denkt iedereen dat het hoofd van het gezin niet genoeg geld heeft om rond te komen. Terwijl werken juist zo leuk is. Ik leer er zo veel van.”

“Toen ik in Rotterdam kwam, was ik pas 14. Dus ging ik eerst naar de middelbare school en zo snel mogelijk Nederlands leren. Best pittig hoor. In het begin zei ik helemaal niks. Langzaamaan leerde ik de taal. Daarna kon ik verder leren aan het Albeda Startcollege. Ik doe nu de entreeopleiding assistent Verkoop/Retail op niveau 1. Volgend jaar ga ik mode doen. Dat is echt mijn droom. Mijn moeder is ook heel creatief en heeft allemaal ideeën. Zij maakt veel eigen kleding. Dat heb ik echt van haar geërfd denk ik.”

“De lessen op het Albeda vind ik heel erg leuk. Ik leer er echt veel van. Hoe ik straks een eigen bedrijfje kan opzetten bijvoorbeeld. En waar ik dan op moet letten. Daarnaast vind ik het heel fijn dat ik allemaal nieuwe mensen leer kennen. Supergezellig. Ik ben ook klassenvertegenwoordiger. In Syrië was ik dat ook en nu in Rotterdam weer. Daar ben ik trots op.”

“Als ik in Syrië was gebleven en het was geen oorlog, had ik misschien wel naar de universiteit gekund. Psychologie lijkt me heel interessant. Door het taalprobleem lukt dat nu niet. Maar dat geeft niet. Ik ben al lang blij dat ik nu studeer. En sowieso dat ik mijn vrijheid terug heb. Mijn droom voor de toekomst? Ik wil zeker iets gaan doen met modeontwerpen. Als ik heel goed word, wil ik mijn eigen kledingmerk opzetten en dan in de Arabische landen proberen door te breken. Dat zou geweldig zijn.”